گربه خاورمیانه به کجا می رود؟

چرخ درشکه دولت نهم به کدام سو می چرخد و این گربه به ظاهر آرام خاورمیانه را به کجا
می برد؟!
*ایرانیان خارج نشینی که بارها به ایران سفر کرده اند، پس از ماه ها تهدید بازداشت و پس از روزها حبس و اعتراف به جاسوسی! و خرابکاری با لبخند معمولی قضات دستگاه قضایی بدرقه و سپس از کشور خارج می شوند، تا در آن سوی مرزها، اینبار از آنچه می شنوند، نگویند. بلکه دیده های خود را صاف و پوست کنده به گوش همه دنیا برسانند. که آنچه را پیش از این ملوانان انگلیسی،که با هدیه ویژه محمود احمدی نژاد از کشور خارج شدند، گفتند، عین حقیقت بود و نه بازی رسانه های استکباری!
**دانشجویان جوان ایرانی، بعد از داستان از پیش تعیین شده، «حذف تشکل های دانشجویی» به اتهامی غیرواقع بازداشت و پس از ماهها بازجویی،تهدید و فشار به سال ها حبس در زندان و تعلیق از تحصیل محکوم می شوند، تا لرزه ای به جان مادران فرزندان ایران بیافتد که مبادا در مسیر دانشگاه جوانش راه اعتلای کشور و نقد عملکرد خطا را انتخاب کند، که اینچنین می شود و آنچنان!
***فعال حقوق بشر و روزنامه نگاری که چون طعم تلخ زندان را چشیده، برای کمک به سفیدی رسیدن آن سیاه نشینان تلاش می کند، باید باردیگر پس از نگارش نامه های اعتراضی به وضعیت نگران کننده اعدام ها در ایران و مستند سازی موارد نقض حقوق بشر در ایران، به اتهام تبلیغ علیه نظامی که انگار تلاشگر امنیت و آرامش آن مخالف نظام است، برای یک سال دیگر به سلول های تاریک زندان سپرده می شود.
****با همه اینها، اگر هم میهمان خارجی یا دانشجوی منتقد دولت و یا فعال حقوق بشر و روزنامه نگار هم که نباشی بازهم محکوم به حذفی! چون تولید فرهنگ و تفکر خطا است. در کشوری که پژوهشگرش محکوم به جاسوسی و دانشجویش محکوم به توهین به نظام و روزنامه نگارش محکوم به سکوت. میز و صندلی کوچکی که میدان عقیده است و تفکر قطعا باید سوزانده و تراشیده شود. بهانه هم لازم نیست، تصمیم را یک نفر می گیرد و همان اجرا می کند.بی درنگ!
همان که تصمیم به حذف رسانه های آزاد می گیرد، همان نامه ای می نویسد که «پاتوق فرهنگی» محل فساد است. همان که قلم را موظف به بی رنگی و ایستایی می کند، همان هم کلام را به سکوت می رساند. پس باید برای همه کافه کتاب هایی که برای استراحتی کوتاه، ذره ای هم بر اندوخته ات اضافه می کرد، حکم پلمپ و تعطیلی صادر شود.
برش های کوتاه از حکایت های ایران امروز، همان نگاه سکان داران، درشکه دولت آزادترین کشور جهان، است که از دریچه آن، تلاش برای پویایی و آزادی محکوم است. تلاش برای نوشتن بخشی از آنچه اتفاق می افتد (تازه نه همه آن) ممنوع است. در اینجا همه باید بنشینند و آنچه را که با هزار حقه در کلام بسته بندی می کنند بی حرف و حدیث تحسین کنند و هورایی بکشند برای داستان هایی که فقط شنیده می شود و نه دیده. مردمان این دیار، باید بترسند از بی قانونی ها نه قانون.
مردمی که این روزها با همه تلاش هایی که برای کندن و نماندن از این دیار انجام میدهند، به میهمانانی موقتی بدل شده اند. تا دیگر نبینند و نشنوند که سکان داران مدیریت کشور ایران را به کدام قهقرا هدایت می کنند.