روزگار

1. دیگه از صدای خش خش برگهایی که خشک شدن و زیر سختی کفشم له می شن، لذت نمی برم، با هربار شنیدن این صدا خورد می شم. به خودم می آم می بینم، پیش از رسیدن پاییز کسی برروح هنوز مثله نشده ام، قدم زده و صدایی شبیه مرگ برگ ها را به جا گذاشته بود. با این حال باد خنک و بوی بارانی پاییز زنده ام می کنه، و هر روز در قدمگاه های دنج پارک خانه هنرمندان دوباره عاشق می شم.
2. دارم به نشنیدن عادت می کنم، وقتی با «مجتبی» عزیز(پراید نقره ای ام) در بزرگراهای پر از ماشین سفر می کنم، اسیر آهنگ های عاشقانه James Blunt می شم و آنچنان خودم را به فریادهایی که در گوشم می پیچه، می سپارم که همه روز را با رویاهای عاشقانه زندگی می کنم.
3. سرم خلوت شده، اما مغزم نه! حالا، همه نگرانی ها فقط با«گرگی در کمین» تقسیم می شه، شاید چون بوی خاطره می ده!